Uproszczony ranking graczy pokerowych od najgorszego do najlepszego gracza:
1.LOOSE PASSIVE – często zwany także CALL STATION, z powodu faktu, iż sprawdza w każdej sytuacji, byle tylko zobaczyć co pojawi się na stole. Generalnie kosztuje go to krocie. Kiedy już trafi mu się dobra karta, nie ma dość odwagi by ryzykownie podbijać i wyciągnąć pieniądze od rywali.
2.TIGHT PASSIVE – tu już jest nieco lepiej. Gracz taki czeka na dobrą kartę i nie zmarnuje fortuny na sprawdzanie rywali w każdej rundzie. Jednak podobnie jak w przypadku powyżej, gra za mało agresywnie kiedy już dostanie dobrą kartę.
3.LOOSE AGRESSIVE – dość trudny przeciwnik, głównie ze względu na swoją nieprzewidywalność. Pozornie wygląda jak gdyby szastał pieniędzmi. Jednak grając wiele rąk często trafia dobrą kartę a jego ostra licytacja odstrasza graczy pasywnych i często wygrywa on stawkę nim dojdzie do showdown’u, mimo, że niekonicznie ma najlepszą rękę.
4.TIGHT AGRESSIVE – do tego stylu gry powinieneś dążyć. Staranny dobór rąk z którymi wchodzi do gry, sprawia, że nie marnuje żetonów na bezsilne próby trafienia czegoś na flopie. Kiedy jednak ma dobrą kartę, gra agresywnie, ostro podbija stawkę, jego rywale muszą ponieść konsekwencję swojej ciekawości, kiedy chcą go sprawdzić.
O ile kwestia PASSIVE/AGRESSIVE wydaje się być dość oczywista i zależy głównie od psychiki gracza (i jego pracy nad nią!) to problem LOOSE/TIGHT, czyli z jaką ręką grać, z jaką spasować a z jaką podbijać, jest już bardziej skomplikowany. Mało powiedziane, jest on niezwykle skomplikowany i nie jedną książkę napisano na ten temat. W tym artykule spróbujemy w skrócie omówić ten problem, najpierw jednak kilka słów o pozycji.
- POZYCJA Zarówno w życiu jak i w sypialni, najważniejsza jest pozycja” – powiedział kiedyś pewien mędrzec. Nie inaczej jest w pokerze. Dla większości początkujących graczy, ich pozycja przy stole jest najbardziej niedocenianym aspektem gry. Koncentrują się oni na swoich dwóch kartach a nie myślą o skutkach tego, czy grają na pozycji Big Blind, Dealera czy też pośrodku. Przejdźmy zatem do konkretów. Wyróżniamy następujące pozycje (dla uproszczenia przyjmijmy, że gramy w 10 osób):
EARLY POSITION – to pierwsze trzy osoby, które podejmują decyzję w danej rundzie. Dla uproszczenia powiemy wprost: na early position grają small blind, big blind i gracz na lewo od big blind. Oczywiście, w fazie pre-flop SB i BB podejmują decyzje jako ostatni ale już w każdej kolejnej fazie rozgrywki to oni zaczynają licytację!
LATE POSITION – to dwie ostatnie osoby, które podejmują decyzję. W skrócie – dealer i gracz na prawo od niego.
MIDDLE POSITION – pozostała piątka.
Gracze na EARLY POSITION są w najgorszej sytuacji, gdyż swoje decyzje podejmują jako pierwsi, niejako w ciemno – nie wiedzą co zrobią następni gracze. Ten handicap sprawia, że by zobaczyć flopa z EARLY POSITION trzeba mieć relatywnie silną kartę.
Gracze na LATE POSITION są w najbardziej komfortowej sytuacji. Podejmują decyzję znając posunięcia wszystkich pozostałych. Ta dodatkowa przewaga sprawia, że grając na LATE POSITION możemy wchodzić do gry z relatywnie najsłabszą kartą.
Gracze na MIDDLE POSITION są oczywiście w sytuacji pośredniej. Do gry mogą wejść z kartą słabszą niż ci, którzy zajmują EARLY POSITION, ale też musi to być karta mocniejsza, niż ta, która wystarcza do gry z LATE POSITION.
No dobrze, a gdy przy stole siedzi 6 a nie 10 osób, co wtedy? Nie ma dokładnej reguły określającej kto i kiedy na jakiej pozycji gra. Ale też nie ma takiej potrzeby. Ważne, by wyrobić sobie następujący tok myślenia: Ile osób podejmuje decyzje po mnie, mając nade mną przewagę? Jeśli relatywnie dużo – jestem na EARLY POSITION, jeśli jedna, bądź nikt – jestem na LATE POSITION.
